Wat is het verschil tussen lichtuithardende coatings en coatings op basis van oplosmiddelen?

Quick answer: In most UV systems, photoinitiators are selected by balancing wavelength fit, through-cure, color control, and line speed. Buyers usually compare a blended package instead of one isolated product.

Lichtuithardende coating is een efficiënt, milieuvriendelijk, energiebesparend en hoogwaardig materiaal en de verwante technologie is de afgelopen jaren snel ontwikkeld vanwege de goede eigenschappen.

De hoofdcomponenten van lichtuithardende coatings zijn over het algemeen: fotoinitiatoren, actieve verdunningsmiddelen, oligomeren en diverse additieven. Lichtuithardende coatings ondergaan fotochemische reacties onder lichtbestraling, wat anders is dan de rol van thermochemisch reagerende stoffen. Daarom zijn de eigenschappen van lichtuithardende coatings ook anders.

De kenmerken van lichtuithardingstechnologie.

1. Lichtuitharding hoeft alleen te worden uitgevoerd bij kamertemperatuur, wat kan voldoen aan de constructie van producten die niet geschikt zijn voor de verwarmings- en droogmethode.

Conventionele coatings op basis van oplosmiddelen hebben uren of zelfs dagen nodig om uit te drogen. Lichtuithardende producten zijn productiever, besparen ruimte voor het stapelen van halffabricaten en voldoen beter aan de eisen van grootschalige geautomatiseerde productie. Tegelijkertijd is de kwaliteit van lichtuithardende producten gemakkelijker te garanderen.

2. Naast een hogere productiviteit en energiebesparing maakt lichtuithardingstechnologie ook een hogere coatingkwaliteit mogelijk, zoals mechanische eigenschappen en glans.

Vergeleken met coatings op basis van oplosmiddelen is de gebruikte UV-lichtuithardende energie slechts gelijk aan 1/10~1/5 van de eerstgenoemde. Lichtuithardende coatings bij kamertemperatuur en snelle koude uitharding zijn ook ongeëvenaard door andere coatings. Baking type coatings en poeder coatings moeten worden verwarmd na het schilderen om oplosmiddel verdamping en chemische cross-linking reactie te bevorderen, in vergelijking hiermee, lichtuithardende coatings sterk besparen energie.

3. Door het "geen" oplosmiddelsysteem hoeven gebruikers geen dure rioleringsvoorzieningen te installeren.

Conventionele coatings op basis van oplosmiddelen bevatten meestal 30% tot 70% inerte oplosmiddelen die bijna allemaal verdampen in de atmosfeer wanneer de film droogt, wat aanzienlijke milieurisico's met zich meebrengt.

Bovendien is bij lichtuitharding alleen de stralingsenergie nodig die wordt gebruikt om de fotoinitiator te exciteren, in tegenstelling tot traditionele thermische uitharding waarbij het substraat, het materiaal en de omringende ruimte moeten worden verwarmd en verdamping nodig is om de warmte van water of organische oplosmiddelen die worden gebruikt voor verdunning te verwijderen, waardoor veel energie wordt bespaard.

Toepassingen van lichtuithardingstechnologie.

Chemische, mechanische, elektronische, lichte industrie, communicatie, auto-industrie en andere gebieden. Lichtuithardende coatings omvatten bamboe, houten vloeren, decoratieve panelen, meubels en andere UV-houtcoatings; auto-onderdelen, instrumenten, cd's, decoratieve panelen, creditcards en andere UV-kunststofcoatings; staalroest, staal met kleurcoating, bedrukte ijzeren blikjes, blikjes en andere UV-metaalcoatings; decoratief papier, geschreven oppervlaktecoating.

Lichtuithardende coatings verminderen de vervuiling van de lucht, het gevaar voor de mens en het risico van brand. De productie van lichtuithardende coatings is snel gegroeid in de afgelopen jaren, informatie blijkt dat in 2011, China's lichtuithardende coatings productie van 75.177t, een stijging van 39% ten opzichte van 2010, een stijging van 131% ten opzichte van 2007. Als een milieuvriendelijke "groene technologie", licht-uithardende coatings en vervolgens de Verenigde Staten, Europa, Japan en ga zo maar door als een prioritaire technologie, maar ook in lijn met de groeiende behoeften van het publiek in China.

How formulators usually evaluate this photoinitiator topic

When technical buyers or formulators screen photoinitiators, the most useful decision frame is usually cure quality plus application fit: which package cures reliably, keeps appearance acceptable, and still works under the lamp, film thickness, and substrate conditions of the actual process.

• Match the package to the lamp first: mercury lamps, UV LEDs, and visible-light systems can rank the same photoinitiators very differently.
• Check depth cure and surface cure separately: a film that feels dry on top can still be weak underneath.
• Balance yellowing with reactivity: the strongest deep-cure route is not always the best commercial choice if color or migration risk becomes unacceptable.
• Use the final formula as the benchmark: pigment load, monomer package, and film thickness can all change the apparent ranking of the same initiator.

Recommended product references

• CHLUMINIT TPO-L: A strong low-yellowing reference for LED-oriented UV systems.
• CHLUMINIT 819: Useful when a formulation needs stronger absorption and deeper cure support.
• CHLUMINIT 184: A classic free-radical benchmark for fast surface cure in many UV systems.
• CHLUMINIT TMO: A valuable comparison point when lower yellowing or TPO-replacement discussions matter.

FAQ for buyers and formulators

Why are blended photoinitiator packages so common?
Because one product may control yellowing or lamp fit well while another improves cure depth or line-speed performance, so the full package is often stronger than any single grade.

Should incomplete cure always be solved by adding more initiator?
Not automatically. The real limitation may be the lamp, film thickness, pigment shading, or the rest of the reactive system rather than simple under-dosage.