Wat is de oplossing voor langzame uitharding van kationische fotoinitiatoren?
Snel antwoord: In de meeste UV-systemen worden foto-initiatoren geselecteerd op basis van een afweging tussen golflengte, doorharding, kleurcontrole en lijnsnelheid. Kopers vergelijken doorgaans een gemengd pakket in plaats van één afzonderlijk product.
Kationische lichtuithardende systemen hebben de voordelen van lage volumekrimp, geen zuurstofblokkering, lange levensduur van het actieve centrum en de mogelijkheid om uitharding en sterke hechting aan substraten uit te stellen. Kationische fotoinitiator is een belangrijk onderdeel van het kationische lichtuithardingssysteem, maar het absorptiespectrum ligt meestal onder de 300 nm en de emissieband van de veelgebruikte UV-lichtbron komt niet overeen. Dit veroorzaakt het probleem van een lage initiatiesnelheid en initiatie-efficiëntie. Onlangs hebben we veel feedback ontvangen van klanten over de trage efficiëntie van kationische lichtuithardingssystemen.
De meeste kationische fotoinitiatoren absorberen UV met een korte golflengte, tot ongeveer 300 nm, dus over het algemeen zijn ze niet effectief in media die pigmenten bevatten. Een deel van de beschikbare lichtenergie kan echter beter worden gebruikt door sensibilisatie van materialen die UV met lange golf kunnen absorberen. Sensibilisatie van vrije radicale systemen wordt voornamelijk bereikt door energieoverdracht, maar kationische fotoinitiatoren hebben zeer hoge enkelvoudige en triplet toestandsenergieën, dus energieoverdracht is niet mogelijk. Sensibilisatie kan alleen plaatsvinden door elektronenoverdracht, zoals weergegeven in de figuur, die gebaseerd is op de relatieve redoxpotentiaal tussen de sensibilisator en het kation. In tegenstelling tot de sensibilisator, die een katalytische rol heeft in het radicale systeem, is de sensibilisator in het kationische systeem betrokken bij de reactie en vormt arylaten.
UV-fotoinitiator Producten uit dezelfde serie
Een praktische selectieprocedure voor projecten met betrekking tot foto-initiatieven.
Wanneer technische inkopers of formuleerders foto-initiatoren beoordelen, is het meest bruikbare beoordelingskader doorgaans de uithardingskwaliteit in combinatie met de geschiktheid voor de toepassing: welke verpakking hardt betrouwbaar uit, behoudt een acceptabel uiterlijk en werkt nog steeds onder de omstandigheden van de lamp, de laagdikte en het substraat van het daadwerkelijke proces.
- Zorg er eerst voor dat de verpakking bij de lamp past: Kwiklampen, UV-leds en systemen met zichtbaar licht kunnen dezelfde foto-initiatoren zeer verschillend rangschikken.
- Controleer de diepteharding en de oppervlakteharding afzonderlijk: Een film die aan de bovenkant droog aanvoelt, kan eronder nog steeds zwak zijn.
- Breng de vergeling in evenwicht met de reactiviteit: De sterkste uithardingsmethode is niet altijd de beste commerciële keuze als het risico op verkleuring of migratie onaanvaardbaar wordt.
- Gebruik de uiteindelijke formule als referentiepunt: De hoeveelheid pigment, de samenstelling van het monomeer en de filmdikte kunnen allemaal de schijnbare rangschikking van dezelfde initiator beïnvloeden.
Aanbevolen productreferenties
- CHLUMINIT TPO-L: Een sterke referentie met lage vergeling voor op LED's georiënteerde UV-systemen.
- CHLUMINIT 819: Handig wanneer een formule een sterkere absorptie en diepere uithardingsondersteuning nodig heeft.
- CHLUMINIT 1173: Een praktisch vergelijkingspunt voor klassieke kortgolvige UV-initiatie.
- CHLUMINIT ITX: Een nuttige lange golf-ondersteuningsroute in veel drukinktverpakkingen.
Veelgestelde Vragen voor kopers en formuleringsdeskundigen
Waarom worden gemengde foto-initiatorpakketten zo vaak gebruikt?
Omdat het ene product vergeling of lamppassing goed kan tegengaan, terwijl een ander product de uithardingsdiepte of de lijnsnelheid verbetert, is het totaalpakket vaak sterker dan elk afzonderlijk product.
Moet een onvolledige uitharding altijd worden opgelost door meer initiator toe te voegen?
Niet automatisch. De werkelijke beperking kan eerder liggen bij de lamp, de filmdikte, de pigmentkleuring of de rest van het reactiesysteem, dan bij een te lage dosering.