<\/p>\n
Quick answer:<\/strong> For sewage, biochemical, and wastewater-treatment topics, operators usually move fastest when they review the process stage, water quality data, and control objective together rather than chasing one symptom alone.<\/p>\n <\/p>\n Wat is biochemische behandeling van afvalwater?<\/strong><\/p>\n Biochemische behandeling is het gebruik van micro-organismen om oplosbare organische stoffen en sommige onoplosbare organische stoffen uit afvalwater te verwijderen door het proces van hun levensactiviteiten, zodat het water gezuiverd kan worden.<\/p>\n In natuurlijke rivieren zijn er een groot aantal micro-organismen die van organisch materiaal leven en die het organische materiaal (zoals industrieel afvalwater, pesticiden, meststoffen, uitwerpselen en andere organische stoffen) dat mensen dag en nacht in de rivieren lozen, oxideren of reduceren en uiteindelijk omzetten in anorganisch materiaal.<\/p>\n Biochemische behandeling van afvalwater is het versterken van dit proces onder kunstmatige omstandigheden. Mensen zullen talloze micro-organismen allemaal geconcentreerd in een zwembad, om een zeer geschikte omgeving voor microbi\u00eble reproductie, groei (zoals temperatuur, pH, zuurstof, stikstof, fosfor en andere voedingsstoffen), zodat de microbi\u00eble proliferatie te cre\u00ebren, om de afbraak van organisch materiaal snelheid en effici\u00ebntie te verbeteren. Pomp het afvalwater vervolgens in het bassin, zodat de organische stoffen in het afvalwater worden geoxideerd en afgebroken in het proces van microbi\u00eble levensactiviteiten, zodat het afvalwater kan worden gezuiverd en behandeld. Vergeleken met andere behandelingsmethoden wordt de biochemische methode gekenmerkt door een laag energieverbruik, geen dosering, een goed behandelingseffect en lage behandelingskosten.<\/p>\n Hoe breken micro-organismen organische verontreinigende stoffen af en verwijderen ze deze uit afvalwater?<\/strong><\/p>\n Het afvalwater bevat koolhydraten, vetten, eiwitten en ander organisch materiaal dat het voedsel is voor micro-organismen, waarvan een deel wordt afgebroken en gesynthetiseerd tot celmateriaal (combinatorische metabolieten), en het andere deel wordt afgebroken en geoxideerd tot water, kooldioxide, etc. (katabole metabolieten), en de organische verontreinigende stoffen in het afvalwater worden door de micro-organismen afgebroken en verwijderd in dit proces.<\/p>\n Hoe zorg je voor maximale activiteit van micro-organismen?<\/strong><\/p>\n Naast voeding hebben micro-organismen de juiste omgevingsfactoren nodig, zoals temperatuur, pH, opgeloste zuurstof, osmotische druk, enz. om te overleven. Als de omgevingsfactoren niet normaal zijn, zal dit de levensactiviteiten van micro-organismen be\u00efnvloeden en zelfs muteren of afsterven.<\/p>\n Welk temperatuurbereik is het meest geschikt voor de voortplanting van microben?<\/strong><\/p>\n Bij de biologische behandeling van afvalwater is het meest geschikte temperatuurbereik voor micro-organismen over het algemeen 16-30\u00b0C, met de hoogste temperatuur bij 37-43\u00b0C. Als de temperatuur lager is dan 10\u00b0C, groeien micro-organismen niet meer.<\/p>\n In het juiste temperatuurbereik verhoogt de temperatuur elke 10 \u2103, de metabolische snelheid van micro-organismen zal dienovereenkomstig toenemen, COD verwijderingssnelheid zal ook toenemen met ongeveer 10%; integendeel, de temperatuur daalt elke 10 \u2103, COD verwijderingssnelheid zal worden verminderd met 10%, dus in de winter, COD biochemische verwijderingssnelheid zal aanzienlijk lager zijn dan in andere seizoenen.<\/p>\n Wat zijn de optimale pH-omstandigheden voor micro-organismen?<\/strong><\/p>\n Microbi\u00eble levensactiviteiten, materiaalmetabolisme en pH zijn nauw met elkaar verbonden. De meeste micro-organismen passen zich aan het pH-bereik van 4,5-9 aan, en het optimale pH-bereik van 6,5-7,5. Als de pH lager is dan 6,5 gaan schimmels concurreren met bacteri\u00ebn. Als de pH lager is dan 6,5, beginnen schimmels te concurreren met bacteri\u00ebn, en als de pH 4,5 bereikt, nemen de schimmels het volledige voordeel in de biochemische tank, met als gevolg dat de bezinkingsresultaten van het slib ernstig worden be\u00efnvloed; als de pH hoger is dan 9, wordt het metabolisme van de micro-organismen belemmerd.<\/p>\n Verschillende micro-organismen hebben verschillende aanpassingsbereiken nodig voor de pH. Bij aerobe biologische behandeling kan de pH vari\u00ebren tussen 6,5-8,5; bij anaerobe biologische behandeling stellen micro-organismen strengere eisen aan de pH, die tussen 6,7-7,4 moet liggen.<\/p>\n Wat is opgeloste zuurstof?<\/strong><\/p>\n Zuurstof opgelost in de waterkolom wordt opgeloste zuurstof genoemd. De zuurstof waarvan de organismen en aerobe micro-organismen in het water afhankelijk zijn om te overleven, is opgeloste zuurstof. Verschillende micro-organismen hebben verschillende behoeften aan opgeloste zuurstof. A\u00ebrobe micro-organismen moeten voldoende opgeloste zuurstof krijgen, over het algemeen moet de opgeloste zuurstof op 3mg\/L worden gehouden, het minimum mag niet lager zijn dan 2mg\/L; parthenogenetische micro-organismen hebben opgeloste zuurstof nodig in het bereik van 0,2-2,0mg\/L; en ana\u00ebrobe micro-organismen hebben opgeloste zuurstof nodig in het bereik van 0,2mg\/L of minder.<\/p>\n Waarom worden micro-organismen vooral be\u00efnvloed door hoge concentraties zout afvalwater?<\/strong><\/p>\n De eenheid structuur van micro-organismen is cel, celwand is gelijk aan semi-permeabel membraan, in de concentratie van chloride-ionen minder dan of gelijk aan 2000 mg \/ L, kan de celwand bestand tegen de osmotische druk van 0,5-1,0 atmosferische druk, zelfs als in combinatie met de celwand en cytoplasmatische membraan heeft een zekere mate van taaiheid en elasticiteit, zal de osmotische druk die de celwand kan weerstaan niet groter zijn dan 5-6 atmosferische druk. Maar wanneer de concentratie van chloride-ionen in waterige oplossing in 5000 mg \/ L of meer, zal de osmotische druk toenemen tot ongeveer 10-30 atmosferische druk, in een dergelijke grote osmotische druk, microbi\u00eble watermoleculen zal een groot aantal watermoleculen worden ge\u00efnfiltreerd in de oplossing buiten het lichaam, wat resulteert in het verlies van cellulair water en het optreden van plasmawand scheiding, en in ernstige gevallen, microbi\u00eble dood.<\/p>\n In het dagelijks leven gebruiken mensen zout (natriumchloride) ingemaakte groenten en vis, sterilisatie en conservering van voedsel, is het gebruik van deze reden. Uit ervaring blijkt dat: wanneer de concentratie chloorionen in afvalwater groter is dan 2000 mg\/l, de activiteit van micro-organismen wordt onderdrukt, de COD-verwijderingssnelheid aanzienlijk wordt verlaagd; wanneer de concentratie chloorionen in afvalwater groter is dan 8000 mg\/l, zal dit resulteren in de uitbreiding van het slibvolume, het wateroppervlak wordt overspoeld met een groot aantal bellen en micro-organismen worden \u00e9\u00e9n voor \u00e9\u00e9n gedood.<\/p>\n Na een lange periode van domesticatie zullen micro-organismen zich echter geleidelijk aanpassen om te groeien en te reproduceren in de hoge concentratie zout water. Op dit moment heeft iemand al micro-organismen gedomesticeerd die zich kunnen aanpassen aan meer dan 10.000mg\/L chloride-ion of sulfaatconcentratie. Het principe van osmotische druk vertelt ons echter dat de micro-organismen die zijn aangepast om te groeien en zich voort te planten in een hoge concentratie pekelwater, een zeer hoge zoutconcentratie in het cytosol hebben en dat wanneer de zoutconcentratie in het afvalwater laag of zeer laag is, de watermoleculen in het afvalwater in grote hoeveelheden in de micro-organismen doordringen, zodat de cellen van de micro-organismen opzwellen en in ernstige gevallen scheuren en sterven. Daarom, na een lange periode van domesticatie en kan geleidelijk aan te passen aan de groei en reproductie van micro-organismen in een hoge concentratie van zout water, is de zoutconcentratie van biochemisch voedingswater altijd vereist om te worden gehandhaafd op een vrij hoog niveau, kan niet hoog of laag zijn, of de micro-organismen zal een groot aantal sterfgevallen.<\/p>\n Wat is aerobe biochemische behandeling en gedeeltelijk aerobe biochemische behandeling?<\/strong> Wat is het verschil tussen de twee?<\/strong><\/p>\n Biochemische behandeling volgens de groei van micro-organismen op de verschillende eisen van het zuurstofmilieu, kan worden onderverdeeld in aerobe biochemische behandeling en anoxische biochemische behandeling van twee categorie\u00ebn, kan anoxische biochemische behandeling worden onderverdeeld in parthenogenetische biochemische behandeling en anaerobe biochemische behandeling.<\/p>\n In het aerobe biochemische behandelingsproces moeten aerobe micro-organismen groeien en zich vermenigvuldigen in aanwezigheid van een grote hoeveelheid zuurstof en de organische stof in het afvalwater verminderen; en in het parthenogenetische biochemische behandelingsproces hebben parthenogenetische micro-organismen slechts een kleine hoeveelheid zuurstof nodig om te groeien en zich te vermenigvuldigen en de organische stof in het afvalwater af te breken, als het water te veel zuurstof bevat, groeien de parthenogenetische micro-organismen in plaats van slecht, waardoor de effici\u00ebntie van de behandeling van organische stof wordt be\u00efnvloed.<\/p>\n Parthenogenetische micro-organismen kunnen worden aangepast aan afvalwater met een hoge COD-concentratie, de instromende COD-concentratie kan worden verhoogd tot meer dan 2000 mg \/ L, en de COD-verwijderingssnelheid is over het algemeen in het bereik van 50-80%; terwijl a\u00ebrobe micro-organismen alleen kunnen worden aangepast aan afvalwater met een lage COD-concentratie, en de instromende COD-concentratie wordt over het algemeen gecontroleerd tot minder dan 1000-1.500mg\/L, en de COD-verwijderingssnelheid is over het algemeen in het bereik van 50-80%, en de tijd die nodig is voor zowel de parthenogenetische en a\u00ebrobe biologische behandeling is erg kort. De tijd van aerobe biochemische behandeling is niet te lang, over het algemeen 12-24 uur.<\/p>\n Mensen gebruiken het verschil tussen a\u00ebrobe biochemische behandeling en a\u00ebrobe biochemische behandeling en dezelfde lengte, de combinatie van a\u00ebrobe biochemische behandeling en a\u00ebrobe biochemische behandeling, zodat de COD-concentratie van hoger afvalwater eerst a\u00ebrobe biochemische behandeling, en laat vervolgens de behandeling van a\u00ebrobe tank effluent als het voedingswater van de a\u00ebrobe tank, een dergelijke combinatie van behandeling kan het volume van biochemische tanks, zowel om de investering te besparen in de bescherming van het milieu en de dagelijkse operationele kosten te verminderen.<\/p>\n Anaerobe biochemische behandeling en aerobe biochemische behandeling van hetzelfde principe en dezelfde rol. Het verschil tussen anaerobe biochemische behandeling en parthenogenetische biochemische behandeling is dat anaerobe micro-organismen geen zuurstof nodig hebben in het proces van reproductie en groei en afbraak van organische stoffen, en anaerobe micro-organismen kunnen worden aangepast aan afvalwater met een hogere COD-concentratie (4000-10000mg\/L). Het nadeel van anaerobe biochemische behandeling is dat de biochemische behandelingstijd erg lang is en de verblijftijd van afvalwater in de anaerobe biochemische tank over het algemeen meer dan 40 uur bedraagt.<\/p>\n Wat zijn de toepassingen van biologische behandeling in afvalwaterbehandelingstechnieken?<\/strong><\/p>\n Biologische behandeling is de meest gebruikte en praktische technologie in de afvalwaterzuiveringstechniek. Er zijn twee grote categorie\u00ebn: de ene heet actief slib methode, de andere heet biofilm methode.<\/p>\n Geactiveerd slib is een vorm van aerobe afvalwaterbehandeling gebaseerd op het biochemische metabolisme van gesuspendeerde biologische gemeenschappen. Micro-organismen in het groei- en voortplantingsproces kunnen een groot oppervlak van de bacteri\u00eble collo\u00efde vormen, het kan een groot aantal flocculatie en adsorptie van gesuspendeerde collo\u00efdale of opgeloste verontreinigende stoffen in afvalwater, en deze stoffen worden geabsorbeerd in het lichaam van de cel, in de deelname van de zuurstof, worden deze stoffen volledig geoxideerd om energie, CO2 en H2O uit te stoten. geactiveerd slib concentratie is over het algemeen in de 4g \/ L. Bij de biofilmmethode kunnen micro-organismen een groot oppervlak van de bacteri\u00eble collo\u00efde vormen en in de cel worden geadsorbeerd.<\/p>\n Bij de biofilmmethode hechten micro-organismen zich aan het oppervlak van het verpakkingsmateriaal en vormen ze een gelatineachtige biofilm. De biofilm is over het algemeen een pluizige vlokstructuur met meer micropori\u00ebn en een groot oppervlak, wat een sterk adsorberend effect heeft en bevorderlijk is voor de micro-organismen om deze geadsorbeerde organische stoffen verder af te breken en te gebruiken. In het behandelingsproces, de stroom van water en lucht agitatie zodat de biofilm oppervlak en water contact, organische verontreinigende stoffen in afvalwater en opgeloste zuurstof voor de biofilm adsorptie, biofilm micro-organismen blijven deze organische stoffen af te breken in de oxidatie en afbraak van organische stoffen op hetzelfde moment, de biofilm zelf is ook voortdurend metabolisme, senescentie van biofilm vallen door de behandeling van het effluent water uit de biologische behandeling faciliteiten uit het water en in de bezinking tank en water Scheiding. De slibconcentratie van de biofilmmethode is over het algemeen 6-8g\/L. Om de slibconcentratie te verhogen, is het noodzakelijk om de slibconcentratie van de biofilmmethode te verhogen.<\/p>\n Om de slibconcentratie te verhogen en zo de behandelingseffici\u00ebntie te verbeteren, kan de actief-slibmethode worden gecombineerd met de biofilmmethode, d.w.z. door het toevoegen van vulstoffen aan de actief-slibtank, dit soort bioreactor met zowel filmgebonden micro-organismen als micro-organismen in suspensie wordt een samengestelde bioreactor genoemd, die een hoge slibconcentratie van ongeveer 14g\/L heeft. De biofilmmethode en de actiefslibmethode kunnen worden gebruikt om de slibconcentratie van de actiefslibtank en de biofilmmethode te verhogen.<\/p>\n Wat zijn de overeenkomsten en verschillen tussen biofilm en actief slib?<\/strong><\/p>\n Biofilmmethode en actiefslibmethode zijn verschillende reactorvormen voor biochemische behandeling, het belangrijkste verschil met het uiterlijk is dat de micro-organismen van de eerste geen vulstofdragers nodig hebben en dat het biologische slib in suspensie is, terwijl de micro-organismen van de laatste op de vulstof worden gefixeerd, maar ze behandelen afvalwater en zuiveren de waterkwaliteit van het mechanisme is hetzelfde. Bovendien is het biologische slib van beide a\u00ebroob actief slib en heeft de samenstelling van het slib enige overeenkomst. Bovendien kunnen de micro-organismen in de biofilmmethode een stabieler ecosysteem vormen omdat ze vastzitten op het verpakkingsmateriaal, en hun levensenergie en energieverbruik zijn niet zo groot als die in de actiefslibmethode, zodat het restslib van de biofilmmethode minder is dan dat van de actiefslibmethode.<\/p>\n Wat wordt bedoeld met actief slib?<\/strong><\/p>\n Vanuit microbieel oogpunt is het slib in de biochemische tank een biologische groep die bestaat uit een verscheidenheid aan biologisch actieve micro-organismen. Als je de slibdeeltjes onder een microscoop legt, kun je zien dat er veel soorten micro-organismen in zitten - bacteri\u00ebn, schimmels, protozoa en post-zoa (bijv. rotiferen, insectenlarven en wormen, etc.), die een voedselketen vormen. Bacteri\u00ebn en schimmels kunnen complexe organische verbindingen afbreken, de energie verkrijgen die nodig is voor hun eigen activiteiten en zichzelf opbouwen. Protozoa voeden zich met bacteri\u00ebn en schimmels, die op hun beurt worden geconsumeerd door de latere dieren, die ook direct van bacteri\u00ebn kunnen leven. Dit soort vlokvormende modderdeeltjes vol micro-organismen met het vermogen om organisch materiaal af te breken wordt actief slib genoemd.<\/p>\n Geactiveerd slib is samengesteld uit micro-organismen, maar bevat ook een aantal anorganische stoffen en geadsorbeerd aan het actief slib kan niet langer biologisch afbreekbaar organisch materiaal (d.w.z., microbi\u00eble metabolische residuen). Het watergehalte van actief slib is over het algemeen 98-99%. Geactiveerd slib heeft, net als aluminiumoxide, een groot oppervlak, waardoor het een sterke adsorptie en oxidatieve afbraak van organisch materiaal heeft.<\/p>\n Hoe evalueer je actief slib in actief slib en biofilmproces?<\/strong><\/p>\n De groei van actief slib in de actiefslibmethode en de biofilmmethode zijn niet hetzelfde.<\/p>\n Bij de biofilmmethode wordt de groei van actief slib ge\u00ebvalueerd door directe waarneming van de biologische fase met een microscoop. Bij de actief-slibmethode wordt de evaluatie van de groei van actief slib naast de directe waarneming van de biologische fase met een microscoop, vaak gebruikte evaluatie-indexen zijn: mixed liquor suspended solids (MLSS), mixed liquor volatile suspended solids (MLVSS), slibbezinkingsratio (SV), slibbezinkingsindex (SVI) enzovoort.<\/p>\n Als je de biologische fase met een microscoop bekijkt, welke groep micro-organismen duidt dan direct op een goede biochemische behandeling?<\/strong><\/p>\n De aanwezigheid van microfauna (bv. rotiferen, nematoden, enz.) geeft aan dat de microbi\u00eble gemeenschap goed groeit en het ecosysteem van actief slib stabiel is, wat het beste moment is voor biochemische behandeling.<\/p>\n Wat wordt bedoeld met Mixed Liquid Suspended Solids (MLSS)?<\/strong><\/p>\n Mixed Liquid Suspended Solids (MLSS) staat ook bekend als slibconcentratie en verwijst naar het gewicht van droog slib in een volume-eenheid van een biochemisch tankmengsel in milligram\/liter, en wordt gebruikt om de concentratie van actief slib te karakteriseren. Het omvat zowel organische als anorganische componenten. Over het algemeen is het goed om de MLSS-waarde in de SBR biochemische tank rond de 2000-4000mg\/L te houden.<\/p>\n Wat wordt bedoeld met Mixed Liquid Volatile Suspended Solids (MLVSS)?<\/strong><\/p>\n Mixed Liquid Volatile Suspended Solids (MLVSS) verwijst naar het gewicht van de vluchtige stoffen in het droge slib in de gemengde vloeistof van de biochemische tank per volume-eenheid, en de eenheid is ook milligram\/liter, waarin de anorganische stoffen in het actieve slib niet zijn opgenomen, en daarom kan het aantal micro-organismen in het actieve slib nauwkeuriger worden weergegeven.<\/p>\n Slibbezinkratio (SV) ?<\/strong><\/p>\n De slibbezinkratio (SV) is de volumeverhouding (%) tussen bezonken slib en het mengsel in een beluchtingstank na 30 minuten stationaire bezinking in een cilinder van 100 ml, en wordt daarom soms uitgedrukt als SV30. Over het algemeen ligt de SV in een biochemische tank tussen 20-40%. De bepaling van de slibbezinkingsverhouding is relatief eenvoudig en het is een van de belangrijke indexen voor de evaluatie van actief slib, dat vaak wordt gebruikt om de afvoer van restslib en de abnormale verschijnselen zoals slibzwelling tijdig tegen te gaan. Uiteraard is SV ook gerelateerd aan de slibconcentratie.<\/p>\n Slibindex (SVI)<\/strong><\/p>\n Slibindex (SVI) volledige naam slib volume-index, 1 gram droog slib in de natte toestand van het volume bezet door het aantal milliliters, de formule is als volgt:<\/p>\n SVI = SV*10\/MLSS<\/p>\n SVI verwijdert de invloed van slibconcentratiefactoren, die meer de actieve slibcohesie en bezinking weerspiegelen:<\/p>\n Bij 60\uff1cSVI\uff1c100 zijn de slibbezinkingsprestaties goed.<\/p>\n Wanneer 100 <SVI <200, zijn de bezinkingsprestaties van het slib algemeen<\/p>\n Bij 200\uff1cSVI\uff1c300 heeft het slib de neiging om uit te zetten.<\/p>\n Als SVI\uff1e300 is, is het slib opgezwollen.<\/p>\n Wat betekent opgeloste zuurstof (DO)?<\/strong><\/p>\n Opgeloste zuurstof (DO) staat voor de hoeveelheid zuurstof die is opgelost in water en de eenheid wordt uitgedrukt in mg\/L. Verschillende biochemische behandelingsmethoden hebben verschillende effecten op de hoeveelheid opgeloste zuurstof in water. Verschillende biochemische behandelingsmethoden hebben verschillende vereisten voor opgeloste zuurstof. In het parthenogenetische biochemische proces ligt de opgeloste zuurstof in het water over het algemeen tussen 0,2-2,0 mg\/L, terwijl in het SBR aerobe biochemische proces de opgeloste zuurstof in het water over het algemeen tussen 2,0-8,0 mg\/L ligt.<\/p>\n Daarom moet het gedeeltelijk zuurstofrijke zwembad een klein beluchtingsvolume hebben en moet de beluchtingstijd kort zijn; terwijl in het aerobe SBR-pool het beluchtingsvolume en de beluchtingstijd veel groter en veel langer moeten zijn en we contactoxidatie gebruiken, waarbij de opgeloste zuurstof wordt gecontroleerd op 2,0-4,0mg\/L.<\/p>\n Welke factoren zijn gerelateerd aan het gehalte opgeloste zuurstof in afvalwater?<\/strong><\/p>\n De concentratie van opgeloste zuurstof in water kan worden uitgedrukt met de wet van Henry: bij het bereiken van het oplossingsevenwicht:C=KH*P [waarbij: C de oplosbaarheid van zuurstof in water bij het oplossen in evenwicht is; P de parti\u00eble druk van zuurstof in de gasfase is; KH de co\u00ebffici\u00ebnt van Henry is, die gerelateerd is aan de temperatuur].<\/p>\n Verhoog de beluchtingsinspanning om de zuurstofoplosbaarheid dicht bij een evenwicht te brengen en tegelijkertijd zal het actieve slib ook de zuurstof in het water verbruiken. Daarom is de werkelijke hoeveelheid opgeloste zuurstof in afvalwater gerelateerd aan de watertemperatuur, effectieve waterdiepte (van invloed op de druk), beluchting, slibconcentratie, zoutgehalte en andere factoren.<\/p>\n Wie levert de zuurstof die de micro-organismen nodig hebben in het biochemische proces?<\/strong><\/p>\n Roots Fans<\/p>\n Waarom moet je tijdens het biochemische proces vaak voedingsstoffen in het afvalwater aanvullen?<\/strong><\/p>\n De methode van het verwijderen van verontreinigende stoffen door biochemische proces maakt voornamelijk gebruik van het metabole proces van micro-organismen, en het levensproces van micro-organismen, zoals celsynthese, vereist een voldoende hoeveelheid en type van voedingsstoffen (met inbegrip van sporenelementen). Voor chemisch afvalwater, als gevolg van de productie van een enkel product, zodat de samenstelling van het afvalwater kwaliteit van de samenstelling van een enkele component, het gebrek aan micro-organismen noodzakelijke voedingsstoffen, dus om te voldoen aan de behoeften van de microbi\u00eble stofwisseling, moet worden toegevoegd aan het afvalwater in de voedingsstof. Dit is net als mensen die het eten van rijst, bloem, maar ook inname van voldoende hoeveelheden vitaminen.<\/p>\n Wat is de verhouding tussen elke voedingsstof die micro-organismen nodig hebben in afvalwater?<\/strong><\/p>\n A\u00ebrobe biochemie: C:N:P = 100:5:1 (gewichtsverhouding). Koolstof (C), stikstof (N) en fosfor (P)].<\/p>\n Waarom wordt er restslib geproduceerd?<\/strong><\/p>\n Tijdens de biochemische behandeling verbruiken de micro-organismen in het actief slib continu de organische stoffen in het afvalwater. Van de geconsumeerde organische stoffen worden sommige geoxideerd om energie te leveren voor microbi\u00eble levensactiviteiten, en sommige worden door micro-organismen gebruikt om nieuw cytoplasma te synthetiseren zodat micro-organismen zich kunnen reproduceren en vermenigvuldigen. Terwijl micro-organismen metaboliseren, sterven sommige van de oude micro-organismen af, waardoor restslib ontstaat.<\/p>\n Hoe schat je de hoeveelheid restslib?<\/strong><\/p>\n In het proces van microbieel metabolisme wordt een deel van het organisch materiaal (BZV) door micro-organismen gebruikt om nieuw cytoplasma te synthetiseren ter vervanging van de dode micro-organismen. Daarom is er een correlatie tussen de hoeveelheid restslib die wordt gegenereerd en de hoeveelheid BZV die wordt afgebroken. In het engineeringontwerp wordt er over het algemeen van uitgegaan dat voor elke kilo behandeld BZV5 0,6-0,8 kilo restslib (100%) wordt gegenereerd, wat zich vertaalt in 3-4 kilo droog slib met een vochtgehalte van 80%.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n Most wastewater-treatment problems are system problems. Teams usually get a better result when they define the process stage and water-quality target first, then review biological, chemical, and operational factors together before making a plant-scale correction.<\/p>\n\n\n
\n Fosfonaten Antiscalants, corrosieremmers en chelaatvormers<\/strong><\/td>\n<\/tr>\n \n Amino Trimethyleen Fosfonzuur (ATMP)<\/a><\/span><\/td>\n CAS-nr. 6419-19-8<\/td>\n<\/tr>\n \n 1-Hydroxy Ethylideen-1,1-Difosfonzuur (HEDP)<\/a><\/span><\/td>\n CAS-nr. 2809-21-4<\/td>\n<\/tr>\n \n Ethyleendiaminetetra (methyleenfosfonzuur) EDTMPA (vast)<\/span><\/a><\/td>\n CAS-nr. 1429-50-1<\/td>\n<\/tr>\n \n Diethyleen Triamine Penta (methyleen fosfonzuur) (DTPMPA)<\/span><\/a><\/td>\n CAS-nr. 15827-60-8<\/td>\n<\/tr>\n \n 2-Fosfonobutaan -1,2,4-tricarbonzuur (PBTC)<\/span><\/a><\/td>\n CAS-nr. 37971-36-1<\/td>\n<\/tr>\n \n 2-Hydroxy Fosfoazijnzuur (HPAA)<\/span><\/a><\/td>\n CAS-nr. 23783-26-8<\/td>\n<\/tr>\n \n HexaMethyleenDiamineTetra (methyleenfosfonzuur) HMDTMPA<\/span><\/a><\/td>\n CAS-nr. 23605-74-5<\/td>\n<\/tr>\n \n Polyamino Polyether Methyleen Fosfonzuur (PAPEMP)<\/td>\n <\/td>\n<\/tr>\n \n Bis(HexaMethyleen Triamine Penta (Methyleen Fosfonzuur)) BHMTPMP<\/span><\/a><\/td>\n CAS-nr. 34690-00-1<\/td>\n<\/tr>\n \n Hydroxyethylamino-Di(Methyleen Fosfonzuur) (HEMPA)<\/span><\/a><\/td>\n CAS-nr. 5995-42-6<\/td>\n<\/tr>\n \n Zouten van fosfonaten<\/strong><\/td>\n<\/tr>\n \n Tetra-natriumzout van aminotrimethyleenfosfonzuur (ATMP-Na4)<\/span><\/a><\/td>\n CAS-nr. 20592-85-2<\/td>\n<\/tr>\n \n Pentanatriumzout van aminotrimethyleenfosfonzuur (ATMP-Na5)<\/span><\/a><\/td>\n CAS-nr. 2235-43-0<\/td>\n<\/tr>\n \n Mononatrium van 1-Hydroxy Ethylideen-1,1-Difosfonzuur (HEDP-Na)<\/span><\/a><\/td>\n CAS-nr. 29329-71-3<\/td>\n<\/tr>\n \n \u00a0(HEDP-Na2)<\/span><\/a><\/td>\n CAS-nr. 7414-83-7<\/td>\n<\/tr>\n \n Tetra Natriumzout van 1-Hydroxy Ethylideen-1,1-Difosfonzuur (HEDP-Na4)<\/td>\n CAS-nr. 3794-83-0<\/td>\n<\/tr>\n \n Kaliumzout van 1-Hydroxy Ethylideen-1,1-Difosfonzuur (HEDP-K2)<\/td>\n CAS-nr. 21089-06-5<\/td>\n<\/tr>\n \n Ethyleen Diamine Tetra (Methyleen Fosfonzuur) Pentanatriumzout (EDTMP-Na5)<\/td>\n CAS-nr. 7651-99-2<\/td>\n<\/tr>\n \n Hepta natriumzout van diethyleentriamine penta (methyleenfosfonzuur) (DTPMP-Na7)<\/td>\n CAS-nr. 68155-78-2<\/td>\n<\/tr>\n \n Natriumzout van diethyleentriaminepenta (methyleenfosfonzuur) (DTPMP-Na2)<\/td>\n CAS-nr. 22042-96-2<\/td>\n<\/tr>\n \n 2-Fosfonobutaan -1,2,4-tricarbonzuur, natriumzout (PBTC-Na4)<\/td>\n CAS-nr. 40372-66-5<\/td>\n<\/tr>\n \n Kaliumzout van hexaMethyleenDiamineTetra (methyleenfosfonzuur) HMDTMPA-K6<\/td>\n CAS-nr. 53473-28-2<\/td>\n<\/tr>\n \n Gedeeltelijk geneutraliseerd natriumzout van bishexamethyleentriamine penta (methyleenfosfonzuur) BHMTPH-PN(Na2)<\/td>\n CAS-nr. 35657-77-3<\/td>\n<\/tr>\n \n Polycarboxylhoudend antiscalant en dispergeermiddel<\/strong><\/td>\n<\/tr>\n \n Polyacrylzuur (PAA) 50% 63%<\/td>\n CAS-nr. 9003-01-4<\/td>\n<\/tr>\n \n Polyacrylzuur natriumzout (PAAS) 45% 90%<\/td>\n CAS-nr. 9003-04-7<\/td>\n<\/tr>\n \n Gehydroliseerd polymale\u00efnezuuranhydride (HPMA)<\/span><\/a><\/td>\n CAS-nr. 26099-09-2<\/td>\n<\/tr>\n \n Copolymeer van Male\u00efnezuur en Acrylzuur (MA\/AA)<\/td>\n CAS-nr. 26677-99-6<\/td>\n<\/tr>\n \n Acrylzuur-2-acrylamido-2-methylpropaan-sulfonzuur copolymeer (AA\/AMPS)<\/td>\n CAS-nr. 40623-75-4<\/td>\n<\/tr>\n \n TH-164 Fosfinocarbonzuur (PCA)<\/td>\n CAS-nr. 71050-62-9<\/td>\n<\/tr>\n \n Biologisch afbreekbaar antiscalant en dispergeermiddel<\/strong><\/td>\n<\/tr>\n \n Natrium van polyepoxysuccinezuur (PESA)<\/span><\/a><\/td>\n CAS-nr. 51274-37-4<\/td>\n<\/tr>\n \n CAS-nr. 109578-44-1<\/td>\n<\/tr>\n \n Natriumzout van polyasparaginezuur (PASP)<\/span><\/a><\/td>\n CAS-nr. 181828-06-8<\/td>\n<\/tr>\n \n CAS-nr. 35608-40-6<\/td>\n<\/tr>\n \n Biocide en algicide<\/strong><\/td>\n<\/tr>\n \n Benzalkoniumchloride (Dodecyl Dimethyl Benzylammoniumchloride)<\/td>\n CAS-nr. 8001-54-5,<\/td>\n<\/tr>\n \n CAS-nr. 63449-41-2,<\/td>\n<\/tr>\n \n CAS-nr. 139-07-1<\/td>\n<\/tr>\n \n Isothiazolinonen<\/td>\n CAS-nr. 26172-55-4,<\/td>\n<\/tr>\n \n CAS-nr. 2682-20-4<\/td>\n<\/tr>\n \n Tetrakis(hydroxymethyl)fosfoniumsulfaat (THPS)<\/td>\n CAS-nr. 55566-30-8<\/td>\n<\/tr>\n \n GLUTAARALDEHYDE<\/td>\n CAS-nr. 111-30-8<\/td>\n<\/tr>\n \n Corrosieremmers<\/strong><\/td>\n<\/tr>\n \n Natriumzout van tolyltriazool (TTA-Na)<\/td>\n CAS-nr. 64665-57-2<\/td>\n<\/tr>\n \n Tolyltriazool (TTA)<\/td>\n CAS-nr. 29385-43-1<\/td>\n<\/tr>\n \n Natriumzout van 1,2,3-benzotriazool (BTA-Na)<\/td>\n CAS-nr. 15217-42-2<\/td>\n<\/tr>\n \n 1,2,3-benzotriazool (BTA)<\/td>\n CAS-nr. 95-14-7<\/td>\n<\/tr>\n \n Natriumzout van 2-Mercaptobenzothiazool (MBT-Na)<\/td>\n CAS-nr. 2492-26-4<\/td>\n<\/tr>\n \n 2-Mercaptobenzothiazool (MBT)<\/td>\n CAS-nr. 149-30-4<\/td>\n<\/tr>\n \n Zuurstofvanger<\/strong><\/td>\n<\/tr>\n \n Cyclohexylamine<\/td>\n CAS-nr. 108-91-8<\/td>\n<\/tr>\n \n Morfoline<\/td>\n CAS-nr. 110-91-8<\/td>\n<\/tr>\n \n Andere<\/strong><\/td>\n<\/tr>\n \n Natrium Diethylhexyl Sulfosuccinaat<\/td>\n CAS-nr. 1639-66-3<\/td>\n<\/tr>\n \n Acetylchloride<\/td>\n CAS-nr. 75-36-5<\/td>\n<\/tr>\n \n TH-GC groene chelaatvormer (glutaminezuur, N,N-diazijnzuur, natriumtetrazout)<\/td>\n CAS-nr. 51981-21-6<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n A practical process checklist for wastewater and sewage-treatment topics<\/h2>\n