{"id":5447,"date":"2022-08-11T13:01:47","date_gmt":"2022-08-11T13:01:47","guid":{"rendered":"https:\/\/longchangchemical.com\/?p=5447"},"modified":"2026-04-28T10:42:06","modified_gmt":"2026-04-28T10:42:06","slug":"the-complete-guide-to-uv-curing-ink-in-use-in-the-problem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/longchangchemical.com\/nl\/the-complete-guide-to-uv-curing-ink-in-use-in-the-problem\/","title":{"rendered":"2025 De volledige gids voor UV-uithardende inkt in gebruik in het probleem"},"content":{"rendered":"

2025 De volledige gids voor UV-uithardende inkt in gebruik in het probleem<\/strong><\/h1>\n

<\/p>\n

Snel antwoord:<\/strong> For UV inks and UV printing applications, formulators usually compare photoinitiator route, monomer balance, and surface-control additives together because print quality and cure are tightly linked.<\/p>\n

<\/p>\n

I. Wat gebeurt er als de inkt te ver is uitgehard?<\/h2>\n

Er is een theorie dat wanneer het oppervlak van de inkt aan te veel UV-licht wordt blootgesteld, het steeds harder wordt. En wanneer men een andere inkt op deze uitgeharde inktfilm afdrukt en deze een tweede keer droogt, wordt de hechting tussen de bovenste inkt en de onderste inkt slecht.<\/p>\n

De andere theorie is dat overmatige uitharding foto-oxidatie van het inktoppervlak veroorzaakt. Foto-oxidatie treedt op door het verbreken van de chemische bindingen op het oppervlak van de inktfilm. Als de moleculaire bindingen op het oppervlak van de inktfilm aangetast of beschadigd zijn, zal de hechting tussen de inktfilm en een andere inktlaag verminderen. Overmatig uitgeharde inktfilm is niet alleen minder flexibel, maar ook gevoelig voor oppervlakteverbrossing.<\/p>\n

 <\/p>\n

2, waarom meestal UV-inkt uithardingssnelheid dan andere inkten?<\/h2>\n

UV-inkt wordt over het algemeen geformuleerd volgens de eigenschappen van bepaalde substraten en de speciale vereisten van bepaalde toepassingen. Vanuit chemisch oogpunt geldt dat hoe sneller de inkt uithardt, hoe minder flexibel hij is na uitharding. Als deze moleculen zeer veel moleculaire ketens vormen en veel bifurcaties hebben, dan zal de inkt zeer snel uitharden, maar niet erg flexibel zijn; als deze moleculen minder moleculaire ketens vormen en geen bifurcaties hebben, dan kan deze inkt zeer langzaam uitharden, maar zal hij zeker zeer flexibel zijn. De meeste inkten zijn ontworpen om te voldoen aan de behoeften van de toepassing. Voor inkten die zijn ontworpen voor de productie van membraanschakelaars moet de uitgeharde inktfilm bijvoorbeeld compatibel zijn met lamineerlijm en flexibel genoeg zijn voor latere processen zoals stansen en reli\u00ebfdruk. Het is vermeldenswaard dat de chemische materialen die in de inkt worden gebruikt niet mogen reageren met het oppervlak van het substraat, omdat dit anders verschijnselen als barsten en breken of delaminatie veroorzaakt. De uithardingssnelheid van dergelijke inkten is meestal laag. Inkt die is ontworpen voor de productie van kaarten of displayborden van hard plastic hoeft daarentegen niet zo flexibel te zijn en droogt, afhankelijk van de behoeften van de toepassing, sneller. Bij de vraag of de inkt snel of langzaam droogt, moeten we uitgaan van de *eindtoepassing. Een ander aandachtspunt is de uithardingsapparatuur. Sommige inkten kunnen oorspronkelijk heel snel worden uitgehard, maar als de uithardingsapparatuur niet effici\u00ebnt werkt, kan dit ook leiden tot een lagere uithardingssnelheid van de inkt of onvolledige uitharding.<\/p>\n

 <\/p>\n

3\u3001Waarom vergeelt de polycarbonaat (PC) film bij gebruik van UV-inkt? Hoe kan ik het vergelen van de oppervlakteweerstand van polycarbonaat voorkomen of elimineren?<\/h2>\n

Polycarbonaat is gevoeliger voor UV-licht met een golflengte van minder dan 320 nm. Het geel worden van het folieoppervlak wordt veroorzaakt door het breken van moleculaire ketens als gevolg van foto-oxidatie. De moleculaire bindingen van het plastic absorberen UV-energie en produceren vrije radicalen die reageren met zuurstof in de lucht en het uiterlijk en de fysieke eigenschappen van het plastic veranderen.<\/p>\n

Als UV-inkten worden gebruikt om op polycarbonaatfilm af te drukken, kan de vergeling van het oppervlak worden verminderd, maar niet volledig worden ge\u00eblimineerd. Het optreden van deze vergeling kan effectief worden verminderd door gebruik te maken van uithardingslampen met toegevoegd ijzer of gallium, die de emissie van UV-licht met een korte golflengte verminderen om schade aan het polycarbonaat te voorkomen. Daarnaast helpt de juiste uitharding van elke inktkleur ook om de blootstellingstijd van het substraat in het UV-licht te verminderen en de kans op verkleuring van de polycarbonaatfilm te verkleinen.<\/p>\n

4. Wat is het verband tussen de instelparameter (watt\/inch) op de UV-uithardingslamp en de waarde die we op de radiometer zien (watt\/cm2 of milliwatt\/cm2)?<\/h2>\n

W \/ inch is de eenheid van vermogen van de uithardingslamp, die gebaseerd is op de wet van Ohm volt (spanning) x amp\u00e8re (stroom) = watt (vermogen); en watt \/ cm2 of milliwatt \/ cm2 geeft de piekverlichting (UV-energie) per oppervlakte-eenheid aan wanneer de radiometer onder de uithardingslamp doorgaat.<\/p>\n

De piekverlichting hangt voornamelijk af van het vermogen van de uithardingslamp. We gebruiken vooral watt om de piekverlichting te meten omdat dit het elektrische vermogen is dat door de hardingslamp wordt verbruikt. Naast het vermogen dat de uithardingseenheid ontvangt, zijn andere factoren van invloed op de piekverlichting onder andere de leeftijd van de uithardingslamp, de conditie en geometrie van de reflector en de afstand tussen de uithardingslamp en het uithardingsoppervlak.<\/p>\n

 <\/p>\n

5\u3001Wat is het verschil tussen mJ en mW?<\/h2>\n

De totale energie die in een bepaalde periode op een bepaald oppervlak wordt uitgestraald, wordt meestal uitgedrukt in J\/cm2 of mJ\/cm2. Het hangt voornamelijk samen met de gebruiksduur, het vermogen van de uithardingslamp, het aantal, de snelheid van de transportband, de staat en de vorm en conditie van de reflector in het uithardingssysteem.
\nEn de straling op een bepaald oppervlak van UV-energie actieve stralingsenergie vermogen wordt voornamelijk uitgedrukt in watt \/ cm2 of milliwatt \/ cm2. Hoe hoger de UV-energie die op het oppervlak van het substraat wordt bestraald, hoe meer energie er in de inktlaag doordringt. Of het nu gaat om milliwatt of millijoules, deze kunnen alleen worden gemeten als de golflengtegevoeligheid van de radiometer aan bepaalde eisen voldoet.<\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

6, Hoe zorgen we voor een goede uitharding van UV-inkten?<\/h2>\n

Het uitharden van de inktfilm bij de eerste passage door de uithardingseenheid is erg belangrijk. Een juiste uitharding minimaliseert vervorming van het substraat, overharding, herbevochtiging en onderharding en optimaliseert de hechting tussen inkt en inkt of tussen coating en coating.<\/p>\n

Zeefdrukkers moeten productieparameters defini\u00ebren voordat de productie begint. Om de uithardingseffici\u00ebntie van UV-inkten te testen, kunnen we eerst beginnen met afdrukken op de *laagste* snelheid die het substraat toelaat en het proefvel dat eerst werd afgedrukt uitharden. Vervolgens wordt het vermogen van de uithardingslamp ingesteld op de waarde die is opgegeven door de inktfabrikant. Voor kleuren die niet gemakkelijk uit te harden zijn, zoals zwart en wit, kunnen we de parameters van de uithardingslamp ook naar boven bijstellen. Nadat het vel is afgekoeld, kunnen we de bi-directionele schaduwlijnmethode gebruiken om de hechting van de inktfilm te bepalen. Als het proefvel de test met succes doorstaat, kan de transferbandsnelheid verhoogd worden met 10 ft\/min, en dan kan er geprint en getest worden totdat de inktfilm zijn hechting aan het substraat verliest, en de transferbandsnelheid en de parameters van de uithardingslamp op dat moment kunnen geregistreerd worden. Vervolgens kan de transportbandsnelheid worden verlaagd met 20-30% volgens de eigenschappen van het inktsysteem of de aanbevelingen van de inktleverancier.<\/p>\n

 <\/p>\n

7. Moet ik me zorgen maken over overharding als de kleuren elkaar niet overlappen?<\/h2>\n

Overharding treedt op wanneer het oppervlak van een inktfilm te veel UV-licht absorbeert. Als dit probleem niet op tijd wordt gedetecteerd en opgelost, wordt het oppervlak van de inktlaag steeds harder. Zolang we geen kleuren overdrukken, hoeven we ons natuurlijk niet al te veel zorgen te maken over dit probleem. Er is echter nog een andere belangrijke factor om rekening mee te houden en dat is de film of het substraat waarop wordt afgedrukt. UV-licht kan de meeste substraatoppervlakken aantasten en bepaalde kunststoffen die gevoelig zijn voor specifieke golflengtes van UV-licht. Deze gevoeligheid voor specifieke golflengtes in combinatie met zuurstof in de lucht kan leiden tot degradatie van het plastic oppervlak. De moleculaire bindingen op het substraatoppervlak kunnen verbroken worden en een slechte hechting tussen de UV-inkt en het substraat veroorzaken. De degradatie van de oppervlaktefunctie van het substraat is een geleidelijk proces en is direct gerelateerd aan de UV-lichtenergie die het ontvangt.<\/p>\n

8\u3001Wat is de meeteenheid van de dichtheidsgegevens die weergegeven worden op de densitometer? Welke factoren be\u00efnvloeden de dichtheid?<\/h2>\n

Optische dichtheid heeft geen eenheid. De densitometer meet de hoeveelheid licht die wordt gereflecteerd of doorgelaten van een bedrukt oppervlak. Een foto-elektrisch oog dat aan de densitometer is bevestigd, zet het percentage gereflecteerd of doorgelaten licht om in een dichtheidswaarde. Bij zeefdrukken zijn de belangrijkste variabelen die de dichtheidswaarde be\u00efnvloeden de dikte van de inktfilm, de kleur, de grootte en het aantal pigmentdeeltjes en de kleur van het substraat. De optische dichtheid wordt voornamelijk bepaald door de opaciteit en de dikte van de inktfilm, die op hun beurt worden be\u00efnvloed door de grootte en het aantal pigmentdeeltjes en hun lichtabsorptie en verstrooiingseigenschappen.<\/p>\n

9, Dinty niveau van het afdrukken van substraat en verander de dinty niveau?<\/h2>\n

Dain\/cm is de eenheid die gebruikt wordt om oppervlaktespanning te meten. Deze spanning wordt veroorzaakt door de intermoleculaire zwaartekracht van een bepaalde vloeistof (oppervlaktespanning) of vaste stof (oppervlakte-energie). Voor praktische doeleinden zullen we meestal naar deze parameter verwijzen als het dyneniveau. Het dyneniveau of de oppervlakte-energie van een bepaald substraat vertegenwoordigt de bevochtigbaarheid en de hechting van de inkt. Oppervlakte-energie is een fysische eigenschap van een stof. Veel van de films en substraten die bij het drukken worden gebruikt, hebben een laag drukniveau, zoals polyethyleen met 31 dynes\/cm en polypropyleen met 29 dynes\/cm, en vereisen daarom een speciale behandeling.<\/p>\n

Vlambehandeling : Kunststoffen zijn van nature niet poreus en hebben inerte oppervlakken (lage oppervlakte-energie). Vlambehandeling is een methode om kunststoffen voor te behandelen om het dyneniveau van het substraatoppervlak te verhogen. Naast het bedrukken van plastic flessen wordt deze methode ook veel gebruikt in de auto- en filmverwerkende industrie. Vlambehandeling verbetert niet alleen de oppervlakte-energie, maar verwijdert ook oppervlaktevervuiling. Vlambehandeling omvat een complexe reeks fysische en chemische reacties. Het fysische mechanisme van vlambehandeling is dat: de vlam op hoge temperatuur energie overbrengt naar de olie en onzuiverheden op het oppervlak van het substraat, waardoor ze verdampen door hitte en een reinigende rol spelen; en het chemische mechanisme is dat: de vlam een groot aantal ionen bevat met sterk oxiderende eigenschappen, en de oxidatiereactie optreedt met het oppervlak van het behandelde materiaal bij hoge temperatuur, waardoor het oppervlak van het behandelde materiaal een laag van geladen polaire functionele groepen vormt, die de oppervlakte-energie verbetert en dus ook Dit verhoogt de oppervlakte-energie en dus het vermogen om vloeistoffen te adsorberen. Een juiste behandeling kan het Tinty-niveau van sommige substraten verhogen, maar dit is slechts tijdelijk. Wanneer je klaar bent om af te drukken, zijn er een aantal andere factoren die het dainiveau van het substraat kunnen be\u00efnvloeden, zoals de tijd en het aantal behandelingen, opslagomstandigheden, omgevingsvochtigheid en stofniveaus. Omdat het dyneniveau na verloop van tijd verandert, vinden de meeste drukkers het nodig om deze films voor het afdrukken te behandelen of opnieuw te behandelen.<\/p>\n

Corona-behandeling: Corona-ontlading is een andere methode om het Dain-niveau te verhogen. Door een hoog voltage op de di\u00eblektrische rol aan te brengen, kan het de omringende lucht ioniseren en wanneer het substraat door dit ge\u00efoniseerde gebied gaat, worden de moleculaire bindingen op het oppervlak van het materiaal verbroken. Deze methode wordt meestal gebruikt bij het roterend printen van filmmaterialen.<\/p>\n

10\u3001Hoe be\u00efnvloedt de weekmaker de hechting van de inkt op PVC?<\/h2>\n

Weekmakers zijn chemische stoffen die drukmaterialen zachter en flexibeler maken en het gebruik ervan in PVC (polyvinylchloride) is heel gebruikelijk. Het type en de hoeveelheid weekmaker die aan soepel PVC of andere kunststoffen wordt toegevoegd, hangt grotendeels af van de mechanische, thermische en elektrische eigenschappen die men van het drukmateriaal verlangt. Weekmakers kunnen naar het oppervlak van het substraat migreren en de hechting van de inkt aantasten. Weekmakers die achterblijven op het oppervlak van het substraat zijn een soort vervuiling die de oppervlakte-energie van het substraat zal verminderen. Hoe meer vervuiling op het oppervlak, hoe lager de oppervlakte-energie en hoe minder het aan de inkt zal hechten. Om dit te vermijden, kan je het substraat voor het afdrukken reinigen met een mild reinigingsoplosmiddel om de bedrukbaarheid te verbeteren.<\/p>\n

Weekmaker Producten van dezelfde serie<\/strong><\/h2>\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n
Lcflex\u00aeT-50<\/span><\/a><\/td>\nT-50; ASE<\/td>\nCAS 91082-17-6<\/td>\n<\/tr>\n
Lcflex\u00aeATBC<\/span><\/a><\/td>\nAcetyltributylcitraat<\/td>\nCAS 77-90-7<\/td>\n<\/tr>\n
Lcflex\u00ae TBC<\/span><\/a><\/td>\nTributylcitraat<\/td>\nCAS 77-94-1<\/td>\n<\/tr>\n
Lcflex\u00ae TEP<\/span><\/a><\/td>\nTriethylfosfaat<\/td>\nCAS 78-40-0<\/td>\n<\/tr>\n
Lcflex\u00ae TCPP<\/span><\/a><\/td>\nTCPP vlamvertrager<\/td>\nCAS 13674-84-5<\/td>\n<\/tr>\n
Lcflex\u00ae DOTP<\/span><\/a><\/td>\nDioctyltereftalaat<\/td>\nCAS 6422-86-2<\/td>\n<\/tr>\n
Lcflex\u00ae DEP<\/span><\/a><\/td>\nDiethylftalaat<\/td>\nCAS 84-66-2<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

 <\/p>\n

11\u3001Hoe be\u00efnvloedt de viscositeit van de inkt de printbaarheid?<\/h2>\n

De meeste inkten zijn thixotroop, wat betekent dat hun viscositeit verandert met afschuiving, tijd en temperatuur. Hoe hoger de schuifsnelheid, hoe lager de viscositeit van de inkt zal zijn; hoe hoger de omgevingstemperatuur, hoe lager de jaarlijkse inkt zal zijn. Zeefdrukinkten behalen over het algemeen goede resultaten op de pers, maar hebben af en toe problemen met de bedrukbaarheid, afhankelijk van de persinstellingen en aanpassingen v\u00f3\u00f3r het drukken. Ook is de viscositeit van de inkt op de pers anders dan de viscositeit in de cartridge.
\nInktfabrikanten stellen een specifiek viscositeitsbereik in voor hun producten. Voor te dunne inkt of inkt met een lage viscositeit kan de gebruiker ook een geschikt verdikkingsmiddel toevoegen; en voor te dikke inkt of inkt met een hoge viscositeit kan de gebruiker ook verdunner toevoegen.<\/p>\n

UV-monomeer Producten uit dezelfde serie<\/strong><\/h2>\n

 <\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n
Polythiol\/Polymercaptan<\/strong><\/td>\n<\/td>\n<\/td>\n<\/tr>\n
DMES-monomeer<\/a><\/span><\/td>\nBis(2-mercaptoethyl)sulfide<\/td>\n3570-55-6<\/td>\n<\/tr>\n
DMPT monomeer<\/a><\/span><\/td>\nTHIOCURE DMPT<\/td>\n131538-00-6<\/td>\n<\/tr>\n
PETMP monomeer<\/a><\/span><\/td>\nPENTAERYTRITOL TETRA(3-MERCAPTOPROPIONAAT)<\/td>\n7575-23-7<\/td>\n<\/tr>\n
PM839 Monomeer<\/a><\/span><\/td>\nPolyoxy(methyl-1,2-ethaandiyl)<\/td>\n72244-98-5<\/td>\n<\/tr>\n
Monofunctioneel monomeer<\/strong><\/td>\n<\/td>\n<\/td>\n<\/tr>\n
HEMA monomeer<\/a><\/span><\/td>\n2-hydroxyethylmethacrylaat<\/td>\n868-77-9<\/td>\n<\/tr>\n
HPMA-monomeer<\/a><\/span><\/td>\n2-hydroxypropylmethacrylaat<\/td>\n27813-02-1<\/td>\n<\/tr>\n
THFA-monomeer<\/a><\/span><\/td>\nTetrahydrofurfuryl acrylaat<\/td>\n2399-48-6<\/td>\n<\/tr>\n
HDCPA monomeer<\/a><\/span><\/td>\nGehydrogeneerd dicyclopentenylacrylaat<\/td>\n79637-74-4<\/td>\n<\/tr>\n
DCPMA-monomeer<\/a><\/span><\/td>\nDihydrodicyclopentadieenylmethacrylaat<\/td>\n30798-39-1<\/td>\n<\/tr>\n
DCPA monomeer<\/a><\/span><\/td>\nDihydrodicyclopentadieenylacrylaat<\/td>\n12542-30-2<\/td>\n<\/tr>\n
DCPEMA monomeer<\/a><\/span><\/td>\nDicyclopentenyloxyethylmethacrylaat<\/td>\n68586-19-6<\/td>\n<\/tr>\n
DCPEOA monomeer<\/a><\/span><\/td>\nDicyclopentenyloxyethylacrylaat<\/td>\n65983-31-5<\/td>\n<\/tr>\n
NP-4EA monomeer<\/a><\/span><\/td>\n(4) ge\u00ebthoxyleerd nonylfenol<\/td>\n50974-47-5<\/td>\n<\/tr>\n
LA Monomeer<\/td>\nLaurylacrylaat \/ Dodecylacrylaat<\/td>\n2156-97-0<\/td>\n<\/tr>\n
THFMA-monomeer<\/a><\/span><\/td>\nTetrahydrofurfurylmethacrylaat<\/td>\n2455-24-5<\/td>\n<\/tr>\n
PHEA-monomeer<\/span><\/a><\/td>\n2-FENOXYETHYLACRYLAAT<\/td>\n48145-04-6<\/td>\n<\/tr>\n
LMA monomeer<\/a><\/span><\/td>\nLaurylmethacrylaat<\/td>\n142-90-5<\/td>\n<\/tr>\n
IDA-monomeer<\/a><\/span><\/td>\nIsodecylacrylaat<\/td>\n1330-61-6<\/td>\n<\/tr>\n
IBOMA Monomeer<\/a><\/span><\/td>\nIsobornylmethacrylaat<\/td>\n7534-94-3<\/td>\n<\/tr>\n
IBOA Monomeer<\/a><\/span><\/td>\nIsobornylacrylaat<\/td>\n5888-33-5<\/td>\n<\/tr>\n
EOEOEA Monomeer<\/a><\/span><\/td>\n2-(2-Ethoxyethoxy)ethylacrylaat<\/td>\n7328-17-8<\/td>\n<\/tr>\n
Multifunctioneel monomeer<\/strong><\/td>\n<\/td>\n<\/td>\n<\/tr>\n
DPHA-monomeer<\/a><\/span><\/td>\nDipentaerythritol hexaacrylaat<\/td>\n29570-58-9<\/td>\n<\/tr>\n
DI-TMPTA monomeer<\/a><\/span><\/td>\nDI(TRIMETHYLOLPROPAAN)TETRAACRYLAAT<\/td>\n94108-97-1<\/td>\n<\/tr>\n
Acrylamidemonomeer<\/strong><\/td>\n<\/td>\n<\/td>\n<\/tr>\n
ACMO monomeer<\/a><\/span><\/td>\n4-acryloylmorfoline<\/td>\n5117-12-4<\/td>\n<\/tr>\n
Di-functioneel monomeer<\/strong><\/td>\n<\/td>\n<\/td>\n<\/tr>\n
PEGDMA-monomeer<\/a><\/span><\/td>\nPoly(ethyleenglycol)dimethacrylaat<\/td>\n25852-47-5<\/td>\n<\/tr>\n
TPGDA monomeer<\/a><\/span><\/td>\nTripropyleenglycol diacrylaat<\/td>\n42978-66-5<\/td>\n<\/tr>\n
TEGDMA-monomeer<\/a><\/span><\/td>\nTriethyleenglycol dimethacrylaat<\/td>\n109-16-0<\/td>\n<\/tr>\n
PO2-NPGDA monomeer<\/span><\/a><\/td>\nPropoxylaat neopentylene glycol diacrylaat<\/td>\n84170-74-1<\/td>\n<\/tr>\n
PEGDA monomeer<\/a><\/span><\/td>\nPolyethyleenglycoldiacrylaat<\/td>\n26570-48-9<\/td>\n<\/tr>\n
PDDA-monomeer<\/a><\/span><\/td>\nFtalaat diethyleenglycoldiacrylaat<\/td>\n<\/td>\n<\/tr>\n
NPGDA monomeer<\/a><\/span><\/td>\nNeopentyl glycol diacrylaat<\/td>\n2223-82-7<\/td>\n<\/tr>\n
HDDA monomeer<\/a><\/span><\/td>\nHexamethyleen-diacrylaat<\/td>\n13048-33-4<\/td>\n<\/tr>\n
EO4-BPADA monomeer<\/span><\/a><\/td>\nGE\u00cbTHOXYLEERD (4) BISFENOL A-DIACRYLAAT<\/td>\n64401-02-1<\/td>\n<\/tr>\n
EO10-BPADA monomeer<\/a><\/span><\/td>\nGE\u00cbTHOXYLEERD (10) BISFENOL A-DIACRYLAAT<\/td>\n64401-02-1<\/td>\n<\/tr>\n
EGDMA-monomeer<\/a><\/span><\/td>\nEthyleenglycol dimethacrylaat<\/td>\n97-90-5<\/td>\n<\/tr>\n
DPGDA monomeer<\/a><\/span><\/td>\nDipropyleenglycol Dienoaat<\/td>\n57472-68-1<\/td>\n<\/tr>\n
Bis-GMA monomeer<\/a><\/span><\/td>\nBisfenol A glycidylmethacrylaat<\/td>\n1565-94-2<\/td>\n<\/tr>\n
Trifunctioneel monomeer<\/strong><\/td>\n<\/td>\n<\/td>\n<\/tr>\n
TMPTMA monomeer<\/a><\/span><\/td>\nTrimethylolpropaan trimethacrylaat<\/td>\n3290-92-4<\/td>\n<\/tr>\n
TMPTA monomeer<\/a><\/span><\/td>\nTrimethylolpropaan triacrylaat<\/td>\n15625-89-5<\/td>\n<\/tr>\n
PETA Monomeer<\/a><\/span><\/td>\nPentaerytritoltriacrylaat<\/td>\n3524-68-3<\/td>\n<\/tr>\n
GPTA ( G3POTA ) Monomeer<\/a><\/span><\/td>\nGLYCERYL PROPOXY TRIACRYLAAT<\/td>\n52408-84-1<\/td>\n<\/tr>\n
EO3-TMPTA monomeer<\/a><\/span><\/td>\nGe\u00ebthoxyleerd trimethylolpropaan triacrylaat<\/td>\n28961-43-5<\/td>\n<\/tr>\n
Fotolijstmonomeer<\/strong><\/td>\n<\/td>\n<\/td>\n<\/tr>\n
IPAMA-monomeer<\/a><\/span><\/td>\n2-isopropyl-2-adamantylmethacrylaat<\/td>\n297156-50-4<\/td>\n<\/tr>\n
ECPMA-monomeer<\/a><\/span><\/td>\n1-Ethylcyclopentylmethacrylaat<\/td>\n266308-58-1<\/td>\n<\/tr>\n
ADAMA-monomeer<\/a><\/span><\/td>\n1-Adamantylmethacrylaat<\/td>\n16887-36-8<\/td>\n<\/tr>\n
Methacrylaten monomeer<\/strong><\/td>\n<\/td>\n<\/td>\n<\/tr>\n
TBAEMA monomeer<\/a><\/span><\/td>\n2-(Tert-butylamino)ethylmethacrylaat<\/td>\n3775-90-4<\/td>\n<\/tr>\n
NBMA-monomeer<\/a><\/span><\/td>\nn-Butylmethacrylaat<\/td>\n97-88-1<\/td>\n<\/tr>\n
MEMA monomeer<\/a><\/span><\/td>\n2-Methoxyethylmethacrylaat<\/td>\n6976-93-8<\/td>\n<\/tr>\n
i-BMA monomeer<\/a><\/span><\/td>\nIsobutylmethacrylaat<\/td>\n97-86-9<\/td>\n<\/tr>\n
EHMA Monomeer<\/a><\/span><\/td>\n2-Ethylhexylmethacrylaat<\/td>\n688-84-6<\/td>\n<\/tr>\n
EGDMP monomeer<\/a><\/span><\/td>\nEthyleenglycol Bis(3-mercaptopropionaat)<\/td>\n22504-50-3<\/td>\n<\/tr>\n
EEMA Monomeer<\/a><\/span><\/td>\n2-ethoxyethyl 2-methylprop-2-enoaat<\/td>\n2370-63-0<\/td>\n<\/tr>\n
DMAEMA monomeer<\/a><\/span><\/td>\nN,M-dimethylaminoethylmethacrylaat<\/td>\n2867-47-2<\/td>\n<\/tr>\n
DEAM-monomeer<\/a><\/span><\/td>\nDiethylaminoethylmethacrylaat<\/td>\n105-16-8<\/td>\n<\/tr>\n
CHMA-monomeer<\/a><\/span><\/td>\nCyclohexylmethacrylaat<\/td>\n101-43-9<\/td>\n<\/tr>\n
BZMA-monomeer<\/a><\/span><\/td>\nBenzylmethacrylaat<\/td>\n2495-37-6<\/td>\n<\/tr>\n
BDDMP monomeer<\/a><\/span><\/td>\n1,4-Butaandiol Di(3-mercaptopropionaat)<\/td>\n92140-97-1<\/td>\n<\/tr>\n
BDDMA monomeer<\/a><\/span><\/td>\n1,4-butaandioldimethacrylaat<\/td>\n2082-81-7<\/td>\n<\/tr>\n
AMA Monomeer<\/a><\/span><\/td>\nAllylmethacrylaat<\/td>\n96-05-9<\/td>\n<\/tr>\n
AAEM monomeer<\/a><\/span><\/td>\nAcetylacetoxyethylmethacrylaat<\/td>\n21282-97-3<\/td>\n<\/tr>\n
Acrylaten monomeer<\/strong><\/td>\n<\/td>\n<\/tr>\n
IBA-monomeer<\/a><\/span><\/td>\nIsobutylacrylaat<\/td>\n106-63-8<\/td>\n<\/tr>\n
EMA monomeer<\/a><\/span><\/td>\nEthylmethacrylaat<\/td>\n97-63-2<\/td>\n<\/tr>\n
DMAEA-monomeer<\/a><\/span><\/td>\nDimethylaminoethyl acrylaat<\/td>\n2439-35-2<\/td>\n<\/tr>\n
DEAEA-monomeer<\/a><\/span><\/td>\n2-(diethylamino)ethylprop-2-enoaat<\/td>\n2426-54-2<\/td>\n<\/tr>\n
CHA monomeer<\/a><\/span><\/td>\ncyclohexyl prop-2-enoaat<\/td>\n3066-71-5<\/td>\n<\/tr>\n
BZA Monomeer<\/a><\/span><\/td>\nbenzyl prop-2-enoaat<\/td>\n2495-35-4<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

 <\/p>\n

<\/h4>\n

12\u3001Wat zijn de factoren die de stabiliteit of houdbaarheid van UV-inkt be\u00efnvloeden?<\/h2>\n

Een belangrijke factor die de stabiliteit van de inkt be\u00efnvloedt, is de opslag van de inkt. UV-inkt wordt meestal opgeslagen in plastic patronen in plaats van metalen patronen, omdat de plastic verpakking een bepaalde mate van zuurstofdoorlaatbaarheid heeft, die ervoor zorgt dat er een bepaalde luchtspleet is tussen het inktoppervlak en het deksel van de verpakking. Deze luchtspleet - vooral de zuurstof in de lucht - helpt om vroegtijdige verknoping van de inkt te * minimaliseren. Naast de verpakking speelt ook de temperatuur van de inktcontainers een cruciale rol in het behoud van hun stabiliteit. Hoge temperaturen kunnen voortijdige reacties en verknoping van inkt veroorzaken.
\nAanpassingen aan de oorspronkelijke formule van de inkt kunnen ook de stabiliteit van de inkt op de plank be\u00efnvloeden. Additieven, vooral katalysatoren en fotoinitiatoren, kunnen de houdbaarheid van de inkt verkorten.<\/p>\n

 <\/p>\n

13\u3001Wat is het verschil tussen in-mold labeling (IML) en in-mold decoration (IMD)?<\/h2>\n

De basisbetekenis van in-mould labeling en in-mold decoratie is hetzelfde, dat wil zeggen dat het label of de decoratieve folie (geprefabriceerd, niet-geprefabriceerd) in de matrijs wordt geplaatst en de gesmolten kunststof zal het ondersteunen wanneer het onderdeel wordt gevormd. De eerste gebruikt labels die worden geproduceerd met verschillende druktechnieken, zoals diepdruk, offset, flexografie of zeefdruk. Deze labels worden meestal alleen op de bovenkant van het materiaal gedrukt, terwijl de onbedrukte kant aan de spuitgietmatrijs wordt bevestigd.
\nIn-mold decoratie wordt meestal gebruikt om duurzame onderdelen te maken en wordt meestal gedrukt op het tweede oppervlak van de transparante folie. In-mold decoratie wordt meestal gedrukt op een zeefdrukker en de gebruikte folie en UV-inkten moeten compatibel zijn met de spuitgietmatrijs.<\/p>\n

 <\/p>\n

UV-fotoinitiator <\/b><\/strong>Producten uit dezelfde serie<\/strong><\/h2>\n

 <\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n
Fotoinitiator TPO<\/span><\/a><\/td>\nCAS 75980-60-8<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator TMO<\/span><\/a><\/td>\nCAS 270586-78-2<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator PD-01<\/span><\/a><\/td>\nCAS 579-07-7<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator PBZ<\/span><\/a><\/td>\nCAS 2128-93-0<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator OXE-02<\/span><\/a><\/td>\nCAS 478556-66-0<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator OMBB<\/span><\/a><\/td>\nCAS 606-28-0<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator MPBZ (6012)<\/span><\/a><\/td>\nCAS 86428-83-3<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator MBP<\/span><\/a><\/td>\nCAS 134-84-9<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator MBF<\/span><\/a><\/td>\nCAS 15206-55-0<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator LAP<\/span><\/a><\/td>\nCAS 85073-19-4<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator ITX<\/span><\/a><\/td>\nCAS 5495-84-1<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator EMK<\/span><\/a><\/td>\nCAS 90-93-7<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator EHA<\/span><\/a><\/td>\nCAS 21245-02-3<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator EDB<\/span><\/a><\/td>\nCAS 10287-53-3<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator DETX<\/span><\/a><\/td>\nCAS 82799-44-8<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator CQ \/ Kamferchinon<\/span><\/a><\/td>\nCAS 10373-78-1<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator CBP<\/span><\/a><\/td>\nCAS 134-85-0<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator BP \/ Benzofenon<\/span><\/a><\/td>\nCAS 119-61-9<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator BMS<\/span><\/a><\/td>\nCAS 83846-85-9<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator 938<\/span><\/a><\/td>\nCAS 61358-25-6<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator 937<\/span><\/a><\/td>\nCAS 71786-70-4<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator 819 DW<\/span><\/a><\/td>\nCAS 162881-26-7<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator 819<\/span><\/a><\/td>\nCAS 162881-26-7<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator 784<\/span><\/a><\/td>\nCAS 125051-32-3<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator 754<\/span><\/a><\/td>\nCAS 211510-16-6 442536-99-4<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator 6993<\/span><\/a><\/td>\nCAS 71449-78-0<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator 6976<\/span><\/a><\/td>\nCAS 71449-78-0 89452-37-9 108-32-7<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator 379<\/span><\/a><\/td>\nCAS 119344-86-4<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator 369<\/span><\/a><\/td>\nCAS 119313-12-1<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator 160<\/a><\/span><\/td>\nCAS 71868-15-0<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator 1206<\/span><\/a><\/td>\n<\/td>\n<\/tr>\n
Fotoinitiator 1173<\/span><\/a><\/td>\nCAS 7473-98-5<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

<\/p>\n

How formulators usually evaluate UV ink and printing systems<\/h2>\n

In UV printing, the best technical choice usually comes from balancing curing performance with print behavior. Teams normally get the strongest result when they review substrate fit, line speed, image quality, and post-cure durability together rather than optimizing only one variable.<\/p>\n